علامه طهرانی در جلد دوم معادشناسی صفحه ی 252 می فرمایند:
إله انسان کیست؟
إلَه،
یعنی کسی که قلب انسان متوجه اوست، همیشه با اوست، طواف دور حرم او میکند،
و در مواقع خلوت و جلوت دل را پر کرده و انسان همیشه در اندیشه او و در
خاطره اوست؛ این مقصود و معبود انسان است، این مَألوه و معبود انسان است.
یکی معبود و مقصودش زن اوست، هر چه تکاپو دارد برای اوست. یکی خدایش فرزند
اوست، یعنی خدای آسمان و زمین و پیامبر و قرآن، همه را در قبال محبت فرزند،
ناچیز میداند و تنها یکپارچه به فرزندش عشق می ورزد و عشق به او را در
خواست هایش از ذکر خدا و پیامبر و قرآن مقدم میدارد. یکی معبودش تجارت
اوست، یکی معبودش ثروت اوست، یکی معبودش آقائی و شخصیت اوست، یکی معبودش
علم و دانش اوست، یکی معبودش ایمان و دین اوست، یکی معبودش نفس و جان اوست.
اینها خدایانی هستند که بطور متفرق و متشتت در دنیا، بعنوان مقصود و معبود
برای بنی نوع آدم جلوه نموده و هر آدمی یکی از آنها را انتخاب و طبق ذوق و
سلیقه خود، برای معبودیت اختصاص داده است.
حال سوال این است:
این جمله به چه معناست؟ یکی معبودش ایمان و دین اوست، مگر کسی که ایمان دارد خدا را به خدایی نگرفته است؟
منبع متن کتاب: www.maarefislam.com
۰ نظر
۱۰ مرداد ۹۴ ، ۱۸:۲۹